Stoffel ziet door een visuele beperking alleen wat zich vlak voor hem bevindt. Daarnaast heeft hij evenwichtsproblemen. Zelfstandig fietsen was daardoor nooit echt een optie voor hem. "Als kind kreeg ik een driewieler, maar met mijn beperkte zicht was zelfstandig fietsen eigenlijk levensgevaarlijk. In mijn tienerjaren probeerden we het nog met een tandem. Maar ook dat was geen succes. Doordat ik achterop zat, zag ik eigenlijk alleen de rug van de bestuurder. Veel van de ervaring ging zo verloren.”

Ook Nele heeft te maken met een beperking.
Nele: “Door een aangeboren vasculaire malformatie heb ik een slechte doorbloeding in mijn benen. Daarom is het voor mij extra belangrijk om te blijven bewegen. Zo voorkom ik klachten en ongemakken. En omdat we allebei een kantoorbaan hebben, zitten we eigenlijk al te veel.”

Zelfstandig fietsen was lastig, maar samen wilden ze blijven zoeken naar wat wél kon. Stoffel: “Tijdens een vakantie in Nederland besloten we een Fun2Go te testen. Dat bleek een kantelpunt. Ik had meer dan vijftien jaar niet gefietst. Mijn eerste gevoelens van angst en onwennigheid maakten snel plaats voor een heerlijk kinderlijke verwondering. Naast elkaar zitten verandert alles. Je praat makkelijker, beleeft de omgeving samen en bent allebei echt betrokken bij de rit. Ik voelde mij op m’n veertigste, als bijrijder op de Fun2Go, voor het eerst in mijn leven, écht veilig op een fiets. We hoefden er niet lang over na te denken: we besloten om zelf een Fun2Go aan te schaffen.”

"Op de Fun2Go
voelde ik me voor het eerst echt veilig”

Minder afhankelijk
Inmiddels fietsen Stoffel en Nele al ruim vijf jaar samen.  Stoffel: “Tijdens meerdaagse fietsvakanties maken we lange ritten langs fietsroutes in België en Nederland. We zijn mobieler, minder afhankelijk van de auto, voor boodschappen, een bioscoopbezoek… We kunnen spontaner beslissen om eropuit te gaan. Maar misschien nog belangrijker: de fiets geeft ons veel mooie tijd samen.”

Hij vervolgt: “Voor mij is het belangrijk dat ik actief kan meetrappen en mijn eigen inspanning kan leveren. Ik kan als bijrijder zelfstandig de intensiteit van fietsen bepalen. Dat gevoel van autonomie maakt voor mij een wereld van verschil. Tegelijk blijft voor Nele alles comfortabel en behoudt zij als bestuurder de volledige controle. Dat geeft ons rust en veiligheid. We beleven een rit niet als iemand die helpt en iemand die geholpen wordt, maar gewoon als man en vrouw die samen, heerlijk naast elkaar, op weg kunnen: met meer vrijheid, meer vertrouwen en meer ruimte om van de tocht én van elkaars gezelschap te genieten.” ■