Marloes Poppink is ergo- en handtherapeut bij Fyon in het Twentse Tubbergen. “Veel mensen die hier binnenkomen zijn bang om te vallen. Ze durven niet meer te fietsen. Ze zijn eerder gevallen, het op- en afstappen gaat niet meer of er zijn balansproblemen”, vertelt Marloes. Tijdens de eerste kennismaking vraagt ze vooral wat iemand graag weer wil kunnen. “De één wil graag weer een boodschap in de stad kunnen doen of op bezoek bij de kinderen, terwijl de ander simpelweg weer een rondje wil fietsen met z’n partner. Wat ze allemaal gemeen hebben, is dat ze niet meer afhankelijk willen zijn. Soms maken we een paar kleine aanpassingen aan de eigen fiets, waardoor ze bijvoorbeeld beter kunnen op- en afstappen. Maar soms is het gewoon beter om over te gaan op een lage instapfiets. Dan kun je met twee voeten bij de grond terwijl je op het zadel zit. Wat de oplossing ook is, uiteindelijk gaan mensen weer vrij en zelfstandig naar buiten.”

“Marloes liet duidelijk merken dat ik niet bang hoefde te zijn om te vallen. Dat kan niet met een driewieler"

Zelfstandig op pad
Iemand die dit aan den lijve ondervond, is Wim Meijer. Na een herseninfarct merkt hij al snel dat fietsen op z’n oude fiets niet meer vanzelfsprekend
is. “Natuurlijk heb ik dat geprobeerd, maar ik fietste zo de heg in. Bij een fietsenmaker heb ik toen een hoge driewieler geprobeerd. Daar kreeg de fietsenmaker spijt van, want ik kon er echt niet mee overweg en reed zo alle fietsen in die zaak omver”, herinnert hij zich. Na dit voorval kwam Wim bij Marloes terecht, want de drang naar zelfstandigheid was groot. “Marloes zette mij op de Easy Rider en daar, op de parkeerplaats, ging echt een wereld voor mij open. Toen ik de fiets kreeg, heb ik het eerstvolgende weekend meteen 25 kilometer gefietst. Ik had mijn vrijheid weer
terug – fantastisch!”

“Voor de meeste mensen gaat er echt een wereld open als het lukt om weer te fietsen”, beaamt Marloes. Toch benadrukt ze dat het geen kwestie is van ‘opstappen en gaan’ als je overstapt naar een driewielfiets. “Het is absoluut even schakelen. Mensen verkijken zich daar vaak op. Een driewielfiets is qua rijtechniek eigenlijk niet te vergelijken met een normale fiets. Op een normale fiets stuur je mee vanuit je bovenlichaam, maar op een driewielfiets is dat niet nodig. Eigenlijk moet je gewoon als een ‘zoutzak’ op de stoel zitten. Je bovenlichaam hoeft niks te doen. Wat ik vaak zie, is dat mensen op een hoge driewieler stappen en gelijk aangeven dat het niks voor ze is. Ja, die beleving is gewoon heel anders. Maar een Easy Rider vinden ze daarna dan toch interessant, omdat je daar wat lager en comfortabeler op zit. Ook met minder kracht in een arm of been kun je hier, dankzij extra opties, goed op fietsen.”

Samen fietsen

Om vol vertrouwen en veilig op pad te kunnen, plant Marloes altijd een paar ‘fietssessies’ in met de mensen die kiezen voor een driewielfiets. “We beginnen altijd heel rustig. Ik loop mee en houd iemand vast. Iedere keer gaan we een stapje verder. Uiteindelijk fietsen we samen de routes die iemand vaak aflegt, zoals van huis naar de supermarkt. Zo weten ze precies waar ze onderweg rekening mee moeten houden. Ik kijk samen met de cliënt ook naar de thuissituatie. Liggen er vlakbij huis drempels of staan er paaltjes? Hoe zet ik mijn fiets in en uit de stalling? Dat soort dingen zijn belangrijk. Soms gaat het na een paar keer heel goed, andere mensen vinden het fijn om nog wat vaker samen op pad te gaan.” Wim vond die eerste kilometers samen heel prettig. “Marloes liet duidelijk merken dat ik niet bang hoefde te zijn om te vallen. Dat kan niet met een driewieler. Het is eigenlijk een beetje te vergelijken met wanneer je van een gewone auto overgaat op een bestelauto. Je moet de bochten allemaal wat ruimer nemen, je bent wat breder op de weg. Het helpt dan dat er iemand achter je fietst die je hierop wijst.”

Een drempel over
Voor veel mensen is de keuze voor een driewieler hoe dan ook een drempel. Zo ook voor Wim: “Je moet accepteren dat je nooit meer op een gewone fiets kunt fietsen. Dat is wel even een dingetje. Maar ik ben echt zo blij met mijn Easy Rider. Hij brengt me overal én het is gewoon een superstoer ding. Het oog wil natuurlijk ook wat”, lacht hij. Voor Wim heeft de Easy Rider zijn wereld letterlijk vergroot. Samen met veertien andere ‘driewielfietsers’ - allemaal tussen de 50-70 jaar - gaat hij bij mooi weer bijna wekelijks op pad. “We plannen dan leuke uitjes, pakken een terrasje en komen op plekken waar ik anders nooit naartoe was gegaan. Ik geniet volop!”  ■