“Je bent 62, kerngezond en loopt elke week twee keer hard. En dan lig je na een gezellige avond ineens beroerd in bed. Toen ik wakker werd, sprak ik volgens mijn man wartaal en hij belde 112. Met loeiende sirenes werd ik naar het ziekenhuis gereden”, memoreert Suze. Na onderzoek blijkt dat ze een sepsis heeft gehad, een extreme reactie van het lichaam op een bacterie, in haar geval pneumokokken. “Iedereen heeft die bacterie bij zich, maar zo’n heftige reactie, dat is gewoon pure pech.” 

Door een gebrek aan bloedtoevoer sterven haar ledematen af. Dat maakt Suze niet bewust mee. “Ik lag drie maanden in coma. Tegen mijn man zeiden ze: waarschuw de kinderen maar vast, want de meeste mensen overleven dit niet”. Suze blijkt een uitzondering, maar hield er een ingrijpende beperking aan over. “Tijdens mijn coma amputeerden ze eerst mijn onderbenen en daarna mijn handen. Als je wakker wordt, besef je niet wat er is gebeurd.” 

Intens revalidatieproces
Na de bacteriële aanval op haar lichaam begint een intens revalidatieproces van ruim een jaar, waarin ze moet leren leven met protheses. “Dat was pittig, want niks gaat meer normaal. Je wereld staat stil. Douchen, aankleden, naar de wc gaan, eigenlijk álle alledaagse dingen zijn lastig met protheses. Maar ik geef mijn leven nog steeds een dikke 8! Mensen om me heen, waaronder Siem, helpen me enorm. En ik beleef ontzettend veel plezier aan mijn fiets”, aldus Suze. De eerste meters op een driewieler smaakten naar meer. “Na mijn revalidatie maakte ik bij vanRaam een testrit op een Easy Rider en het liefst had ik ‘m gelijk mee naar huis genomen”, herinnert ze zich. “Uiteindelijk kreeg ik nog extra voetenbakjes, zodat m’n protheses er tijdens het fietsen niet uitschieten. En voor mij is het automatisch achteruitfietsen heel handig.”

Dagelijks gebruik
Suze gebruikt nu dagelijks haar fiets. “Het gekke is, is dat ik dat voorheen eigenlijk niet deed. Ik werkte redelijk vlakbij, maar nam amper de fiets. Uit noodzaak is het in m’n leven gekomen, maar ik ben er zo gelukkig mee. Heerlijk in de buitenlucht door de bossen, dat is echt zalig”, concludeert ze opgewekt. “Als je gezond bent, vind je alles vanzelfsprekend. Als ik nu een rondje fiets, denk ik: goh, wat fijn dat ik dit nog kan.” ■